İnsan ömrü bir kitap misali değil midir? Kimininki bir satırlık, kimininki bin sayfalıktır Tek ortak noktaları bir gün biteceğidir... Ben hüzün dolu bir kitabım
Benim acılarım sayfa, göz yaşlarımsa mürekkep oldu Anlattılar birer birer, ama konu hep aynıydı Hayat akışım bir çizgiydi, çizginin adı ise "hüzün" Ben hüzün dolu bir kitabım
Senaryo baştan belliymiş, acılar benim kaderimmiş Mutluluğu yakalamaya uğraşırken, tebessüm etmek bile Yasakmış İstesem de istemesem de oynamaya mecburum Ben hüzün dolu bir kitabım
Aşk'tır karanlıkta insanı aydınlatan O'dur insanın ruhunu, beynini güzelleştiren Ben mahrum kaldım aşka, hala karanlıktayım Ben hüzün dolu bir kitabım
Müzik çok güzel özellikle Zara hanım efendinin yorumu yazınızla birebir örtüşmüş. Kısacası her şeyi anlatıyor.
Ama işte hayat bu. Ne zaman ne yapacağı belli olmuyor.Siz osrunlarla uğr5aşırken hayat acımasızca yaşamaya devam ediyor. Hayat neidr derseniz. Hayat aldığınız nefeslerin sayısıdır. Ama bence yaşarken hayatı acımasız olmasına aldırmadan onu bizim istediğimiz şekilde yönlendirmeliyiz. Onu yenmeliyiz..
Bir milyonluk galaksinin var olduğu kainatta biz sadece samanyolu sisteminde orta büyüklükteki bir gezegenin sadece küçük bir uydusuyuz. Yani alem ne kadar geniş neyi biliyoruz yada ne kadarını tanıyoruz. üzülmeyin sadece nefes almaya bakaın hemde derinden oh çekerek yaşayın.. saygılar
İNŞİRAH...
